Jak wykorzystać stare szuflady czyli łazienka retro

W naszej łazience jest sporo staroci. Stara komoda służy nam za szafkę i podtrzymuje umywalkę. Jej lustro - oddzielone od dołu  - wisi powyżej wzbogacone o lampki oświetlające użytkownika. Mamy też stare krzesło, którego siedzisko osobiście obiłam pasującą tkaniną.

A szufladki ze starej maszyny do szycia służą nam od lat za pojemniki na kosmetyki. Ja mam swój, a mąż swój. Taka szufladka świetnie pomaga w porządkowaniu rzeczy, łatwo ją przenieść w inne miejsce gdy jest taka potrzeba no i do tego - moim zdaniem - świetnie się prezentuje.

Wpadłam więc dziś na pomysł, by nie tylko pochwalić się tym zastosowaniem ale i poszukać w sieci, co jeszcze można zrobić ze starymi szufladami. Czego tu nie ma! Podnóżki, szafeczki i półeczki. Wypatrzyłam nawet jedną identyczną, jak moja - użytą jako pojemnik na butelki z kwiatami. Poniższe świetne pomysły pochodzą z Pinterest:

Pojemniki na mydło w płynie i zaklęte w nich wspomnienia

Wspaniale jest mieć koło siebie drobiazgi, które przywodzą na myśl miłe wspomnienia. Nie muszą być piękne czy efektowne, ale ważne by od razu w naszej głowie zapalały te małą iskierkę z przeszłości. Taki wspominkowy element stanowią pojemniki na płyn do naczyń i mydło w płynie, które stoją na naszym kuchennym oknie.  A także ich podstawka.

Zacznę od podstawki. Kiedy byliśmy z naszymi znajomkami pierwszy raz w Toskanii, 8 lat temu, mieszkaliśmy w malutkiej wiosce. Było tam tylko kilka domów mieszkańców, kościółek, pizzeria oraz jeden stary kamienny dom z czterema mieszkaniami dla turystów. Z naszego tarasu rozciągał się wspaniały widok na pobliskie pagórki z sadami oliwnymi. Na każdym pagórku stało domostwo, a jedno z nich było opuszczone. Któregoś dnia postanowiliśmy urządzić tam piknik. Zabraliśmy prowianty i ścieżkami przez gaje, lasek i pola doszliśmy do tego domu. Był zrujnowany i obrośnięty jeżynami ale mimo to pięknie wyglądał wygrzany w słońcu. Zbudowany był z płaskich terrakotowych cegieł. Wzięłam jedną z nich na pamiątkę a znajomym (którzy byli wówczas na etapie projektowania swojego domu) poleciłam wziąć drugą jako kamień węgielny pod ich własny dom. Moja cegiełka służyła mi jako podstawka pod garnek, a do lat stoją na niej właśnie płyn i mydło. I zawsze, gdy patrzę na nią robi mi się ciepło na sercu.

Płyn do naczyń ulokował się w starym uszkodzonym włoskim kuflu z rycerzami. Kupiliśmy go z dziećmi dla tatusia w prezencie na pchlim targu. Wokół kufla podróżują złoci rycerze na eleganckich rumakach. Bardzo nam się podobał. Służył godnie pod piwko, ale któregoś dnia nasz syn wyciągał w pośpiechu toster z szafki i ten kufel spadł mu na ziemię. Stracił ucho i część górnego kręgu rycerzy. Było mi go żal wyrzucić i cieszę się, że pojemnik z płynem zmieścił się do niego. Kiedy na niego patrzę myślę o naszym synu, naszym "żywym srebrze" z jego całym potencjałem. I o tym, co z niego wyrośnie.

Najmniej wspomnień wiąże się z pojemnikiem glinianym. Zrobiłam go sama, żeby gdzieś ulokować mydło w płynie. Ale i on wywołuje zawsze te same myśli. A mianowicie, kiedy krzątam się przy zlewie i spojrzę na niego lub go użyję przychodzą mi do głowy nowe pomysły na wyroby z gliny.

W technikach pamięciowych jest taka metoda "rzymskiego pokoju" gdzie danemu przedmiotowi przypisuje się jakąś myśl, żeby zawsze o niej pamiętać. Mnie się to udało bezwiednie. Te trzy przedmioty nieodparcie przywodzą mi na myśl zawsze te same skojarzenia :)

W końcu - fotel w nowej tapicerce

 

Czasu nie było wiele, ale może właśnie dlatego udało się skończyć fotel. Znalazłam go kiedyś w rozpaczliwym stanie przy kontenerze na wielkogabarytowe odpady. Był w opłakanym stanie - wypłowiała tapicerka, zarwane stelaże, obdrapane podłokietniki. Pomyślałam, że to dobry  "model" na pierwsze próby tapicerowania. Zdarłam z niego całą powłokę, wywaliłam stare gąbki, wzmocniłam stelaż i otoczyłam nową gąbką. Stara aksamitna zasłona posłużyła za materiał tapicerski. 

A potem minęło pół roku bo nie mogłam znaleźć czasu na pobielenie drewnianych elementów. No i właśnie ostatnio się udało. Mąż pomógł mi całość osadzić i poskręcać (Tu się "pochwalę": w ferworze walki zasłoniłam materiałem dziurki po śrubach i musiałam pruć część dolnej poszewki, żeby je odnaleźć.). No i proszę -JEST i mam nadzieję, że trochę jeszcze z nami pobędzie. Stworzył też udany komplecik z podnóżkiem, kiedyś już odnowionym i obszytym tą samą tkaniną.

Nasza kuchenna szafa

Jest z nami od tylu lat, że jej nie dostrzegam. Od czasu do czasu jednak przypomni o sobie i wtedy widzę ją jakby od nowa. Nasza kuchenna szafa - kupiona w komisie za jakieś 200 zł. Stara szafa ubraniowa, która dzięki kilku półeczkom zmieniła się w szafę kuchenną na porcelanę. Moja mama znalazła i dokleiła do niej część brakujących elementów - nóżkę, górną listwę itp. (Początkowo kolory starego i nowego drewna różniły się, ale dziś wyglądają tak samo). Ja za pomocą zapałki moczonej w zielonej farbie domalowałam jej gałązki takie, jakie są na naszych roletach w kuchni. Ponieważ szafa jest dość niska, z czasem stawialiśmy na niej coraz więcej rzeczy - oliwy, wina, wazony. Kilka dni temu uporządkowałam to towarzystwo przy pomocy wiklinowego kosza i skrzynki po winie. W sezonie zimowym szafa ma jeszcze jedną rolę - zatykamy za jej listwy nadchodzące kartki z życzeniami.

Podnóżek na nowo

Wieki całe temu dostałam od mojej mamy podnóżek. Wypatrzyłyśmy go w sklepie z rzeczami "retro", a mama postanowiła podarować mi go na urodziny. Niestety lata biegły, dzieci go eksploatowały, pies w swych szczenięcych zapędach ostrzył na nim zęby i podnóżek mocno stracił na urodzie.

W końcu nadszedł jego czas i postanowiłam poddać go konserwacji. Po dłuższych poszukiwaniach odpowiedniej tkaniny, kupiłam w second handzie grubą czekoladową zasłonę i z niej uszyłam nowe podnóżkowe wdzianko. Wybieliłam też nogi, żeby wyglądał bardziej światowo. Chyba się udało.

Kałamarz

Dostałam kałamarz. Nigdy wcześniej nie miałam własnego kałamarza. Jako dziecko nie potrzebowałam, a moje współczesne pióra świetnie sobie radzą bez tego archaicznego sprzętu. Trudno mi jednak było pozwolić mu zestarzeć się w jakiejś szafce. Jest wykonany z litego drewna, wewnątrz ma dwa szklane pojemniki z przykrywką. Sęk w tym, że był częściowo nasiąknięty atramentem. Nie udało mi się wywabić tych plam. Zamalowałam więc całość białą bejcą. Na to nałożyłam złotą farbę, a zagłębienia pod klapkami wypełniłam pomarańczową. Efekt całkiem, całkiem. Stoi sobie teraz na biurku i służy do przechowywania naboi do pióra oraz spinaczy biurowych.

Drugie życie starych wieszaków

W mojej szafie walały się stare wieszaki, których uroda przeminęła jeszcze pewnie w PRLu. Żal było wyrzucić, ale pokazywać światu nie wypadało. Postanowiłam dać im ostatnią szansę i ubrać je w materiałowe wdzianka.

Najpierw okleiłam je kilkoma warstwami resztek miękkich materiałów. A dopiero na tę warstwę nałożyłam ostateczną tkaninę. Co tu dużo mówić, poświęciłam starą spódnicę, która i tak miała wylądować w koszu. Naszyłam jeszcze drobiazgi wycięte z resztek firanki i powstały całkiem niczego sobie wieszaczki.

Ich status od razu się poprawił - wiszą w pierwszym rzędzie szafy, a często i na zewnątrz wraz z ubraniem "na jutro". Serdecznie polecam - udało się uratować i wieszaki,  i materiały, które w innej sytuacji nie miałyby szans na przedłużenie żywota. Taka niewprawna krawcowa jak ja może zrobić dwa wieszaki w trakcie przeciętnego filmu telewizyjnego, więc przy odrobinie szczęścia i dostępie do surowców, można zaopatrzyć szafy swoje i rodziny w miesiąc. :)