Candy na rozweselenie

Pomyślałam sobie, że przygotuję dla Was coś, co może rozweselić ponure, deszczowe popołudnie. A ponieważ ostatnio przeprosiłam się z szydełkiem, będzie to komplecik: jesienny sweterek na kubek + podkładka. A do tego jeszcze książka "Jak wiązać szale i apaszki", trochę słodyczy i coś jeszcze, czego na zdjęciach nie ma - czyli będzie też element niespodzianki.

Zapraszam Was gorąco do udziału. Co trzeba zrobić?
- W komentarzu wyrazić chęć udziału oraz podzielić się tytułem filmu lub książki, które polecacie na poprawę humoru.
- Zamieścić na swoim blogu powyższe zdjęcie wraz z linkiem do zabawy. (anonimki podają jedynie e-mail)
- A potem już tylko czekać do 15 grudnia, kiedy zakończymy zabawę.
(Uwaga, przesyłkę wyślę jedynie na terenie Polski)

Po zakończeniu zabawy z Waszych ulubionych tytułów stworzę jedną wspólną listę, żebyśmy mogły rozweselać się w smutne dni.
Zaczynam od swoich typów:
- Filmy rozweselające: "Nothing Hill", "Zgon na pogrzebie", "Czarny kot, biały kot", "Testosteron"
- Książki rozweselające: "Maria i Magdalena", "Harry Potter", cały Tolkien

Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś chętny, kto chciałby przygarnąć te przydasie. Trzymajcie się ciepło!

Porcja cudu na zimno

No proszę! Natura znów mnie zaskoczyła swoim zmysłem pedagogicznym. Wstałam dziś w kiepskim nastroju, niewyspana, bez życia. Nawet poranna kawa nie cieszyła tak jak zawsze, bo dziś piłam ją bez męża - biedulka, który wyruszył nad ranem do Stolicy.

I taka właśnie pogięta i niezadowolona wyjrzałam przez okno a tu - samo piękno! Rośliny i przedmioty ogrodowe pokryła delikatna koronka szronu. Wszystko wyglądało, jakby jakiś kucharz-artysta posypał świat cukrem pudrem.

Chwyciłam aparat i poleciałam robić zdjęcia. Dostrzegaj piękno wokół siebie, patrz na drobiazgi - słyszałam w uszach szept otaczającego świata.

Dobrze, że wyjrzałam przez okno!

 

Jesienne wianki

Wymieniłam dekorację na drzwiach na coś bardziej jesiennego. Do pomarańczowych kuleczek z giełdy kwiatowej i jutowych kokardek z Pepco, dołączyłam jeszcze małą kurkę ze sklepu dla fanów docoupage. Złapałam się na tym, że robiąc ten wianek błądziłam myślami wokół bombek i reniferków. Czyli jednym słowem Boże Narodzenie już chodzi mi po głowie.

Czy macie swój ulubiony patent na jesienne dekoracje? Jak ozdabiacie dom, kiedy za oknem słota a o 16:00 robi się ciemno? Ja lubię zapalić kominek, rzucić w kuchni kilka kolorowych poduszek i radosny obrus, a w salonie spiętrzyć ciepłe koce i zapalić lampki choinkowe umieszczone w gąsiorze na wino. Chętnie posłucham Waszych podpowiedzi, jak jeszcze ocieplić sobie ten niełatwy czas.

Tymczasem, poniżej wiele pięknych wianków z Pinterest.

Czarujące miechunki

Mocno się obawiałam, że w tym roku miechunek nie będzie w naszym domu. A przecież te cienkie jak bibułka i kolorowe jak wnętrze wulkanu lampioniki są nieodłączną częścią jesiennych dekoracji. Niestety, przez cały październik lały deszcze i wyglądało na to, że wszystko zepsuje się na krzakach. Zerwałam te, które wyglądały najlepiej i suszyłam je w domu suszarką. Niewiele się tego uratowało, może kilkanaście sztuk. No, ale najważniejsze że są.

Tu, w kompozycji razem ze świecami od męża, paterą od św. Mikołaja :)  i kulami ozdobnymi, jakie w zeszłym roku wygrałam w Arkadii Kobiet. Mały pomarańczowy płomyk jesieni na przedpokojowej szafce!

Wielka radość w pochmurny dzień

Czy może być coś smutniejszego niż deszczowy, wietrzny i zimny poniedziałek? Taki dzień mieliśmy właśnie wczoraj we Wrocławiu. Nawet gawrony przestały krakać, tylko siedziały skulone na gałęziach i usiłowały jakoś to przetrwać.

Ja natomiast próbowałam zmotywować się do pracy. Wejść w jakąkolwiek, choćby i oziębłą, relację z moim komputerem. Niestety, efekty były bardzo marne. I wtedy przyszedł listonosz. A wraz z nim przesyłka-wymianka od Mysi.  I wszystko się zmieniło! Wypakowywałam te cuda, a ryjek sam mi się uśmiechał. Najpierw była piękna torba na zakupy. W niej znalazłam przytwierdzoną tasiemką kosmetyczkę-portmonetkę. A w tejże kosmetyczce było jeszcze serduszko-zawieszka. Do tego piękna pocztówka z śródziemnomorskim akcentem.

I wiecie co? Dziś też leje i też jest wietrznie, ale mi to nie przeszkadza. Bo za chwilę wybieram się z moją nową torbą na zakupy!

Mysiu! Dziękuję! Osłodziłaś mi ten ponury jesienny czas!

Nowe życie starego okna plus garść piątkowych linków

Dawno, dawno temu (brzmi trochę jak bajka, ale to bajka prawdziwa) był sobie stary piękny dom. W tym domu na poddaszu mieszkało piękne okno przypominające tęczę czy połówkę pomarańczy. Niestety nowi właściciele już go nie chcieli. Nie mieli jednak sumienia wyrzucić go do śmietnika więc postawili okno nieopodal kontenera, by zajął się nim ktoś, kto ceni takie starocie. I tak trafiło w ręce małżeństwa, które przechodziło obok. Małżeństwo to wiedziało, że daleko za górami i lasami mieszka pewna osoba, która kocha takie przedmioty (Tak, tak, to ja! Hurra! Jestem w bajce!). Targało więc to wielkie i bardzo ciężkie okno, by następnie przywieźć je do Wrocławia.
Tu pan domu pięknie je oszlifował, a pani domu pobieliła.Następnie zawisło nad kanapą w centrum swojego nowego domu i żyło długo i szczęśliwie.

I jak Wam się podoba taka historia? Mnie bardzo. A jeszcze bardziej jej bohater, którego w całej okazałości (prawie 1,8 m długości) prezentuję. Pod oknem wisi już półeczka, a na niej stare fotografie. Planuję jeszcze umieścić tam lampki choinkowe, by okno nam "świeciło" w zimowe wieczory. Ach, jak bardzo się z niego cieszę! Jak to dobrze, że nie spłonęło w jakimś piecu!

A ponieważ to piątek, poniżej przesyłam Wam dwa ciekawe linki do sobotniej kawki. Linki z trochę "innej bajki" niż zazwyczaj. Ciekawa jestem, jak Wam się spodobają. Może wspólnie poeksperymentujemy z takimi pracami?
Cudnego weekendu Wam życzę i ściskam! Aldona

Norvicastaneda
Acrylic solutions

Ulotne cuda

Pamiętacie tę jesienną ekscytację z dzieciństwa, gdy szło się zbierać kasztany i żołędzie? A także kolorowe listki do suszenia? Każdy kolejny wydawał się jeszcze piękniejszy od poprzednich. I tak ciężko było wybrać, które zostawić do suszenia a które wyrzucić. Zdarza mi się czasami, gdy przeglądam moje książki z dzieciństwa, że na kolana wypadnie mi taki ususzony listek lub kwiat. Tyle lat, a ciągle zachwyca!

Teraz, choć lat mi przybyło, ręce nadal rwą się do zbierania liści i gałązek. Trudno wyobrazić sobie powrót z jesiennego spaceru bez czegoś pięknego do dekoracji domu.
To niesamowite, że natura tworzy takie cuda ot tak na chwilę, byle do najbliższego wiatru, byle uradować przechodnia czy dwóch!